پسارفتن

امروز عصر پدر و مادرم راهی استرالیا شدن.

چهره ی گریون مامان 

چهره ی مضطرب بابا 

و بعد دیگه رد شدن و محو شدن

حالم رو نمیفهمم

ناامیدم و خالی

دلم میخواد تنها باشم

حوصله ی دیدن و حرف زدن و شنیدن ندارم

همه اصرار کردن که تنها نمونم ولی من دلم نمیخواست کنار کسی بمونم

حالا تنهایی تو خونه نشستم

کیف مامان و شلوار بابا روی میز جا مونده

به خونه ای که توش صداشون نمیپیچه خیره م و فقط برام سواله 

چرا؟ 

چرا تموم نمیشه این کابوسا

چرا راحتی سهم ما نمیشه؟